Niewidzialne dziecko zwane również "aniołkiem", "zagubionym" bądź "zapomnianym dzieckiem" albo "dzieckiem we mgle", to
rola podejmowana zazwyczaj przez dziecko starsze od rodzinnej maskotki, ale młodsze od
kozła ofiarnego. Dzieci takie są dziećmi niezauważanymi, niedostrzeganymi,
jakby „nieistniejącymi”.
Niewidzialne dzieci w dzieciństwie:
- są ciche, smutne i zamknięte w sobie, wyobcowane i niedostrzegane przez innych,
- potrafią zajmować się same sobą, zazwyczaj niczego nie chcą i zachowują się tak, jakby ich nie było,
- nie sprawiają problemów wychowawczych,
- izolują się i wycofują, starają się nie zwracać na siebie uwagi innych, przez co mają problemy z nawiązywaniem kontaktów interpersonalnych,
- uciekają w świat marzeń, książek lub Internetu, unikają trudnych sytuacji,
- opanowują do perfekcji zasadę trzech Nie, dlatego też cechuje je nieumiejętność wyrażania własnych uczuć i emocji,
- doskwiera im poczucie krzywdy i osamotnienia, czują się również bezwartościowe.
Niewidzialne dzieci w życiu
dorosłym:
- mają trudności z nawiązywaniem i utrzymywaniem satysfakcjonujących relacji z innymi ludźmi, w tym związków uczuciowych,
- izolują się, są zamknięte w sobie i małomówne, nieśmiałe, zalęknione i samotne, a przez to nieprzystosowane do życia z innymi ludźmi,
- nie potrafią upominać się i walczyć o swoje, przez co są pomijane przy różnego rodzaju awansach,
- czują się skrzywdzone przez świat.
Nuta na dziś: Bob One - Widzę dziś
